• 1

Black Bible Communism

Μέσα στην Ελλάδα της κονιορτοποιημένης ιδεολογίας, του πολιτικού αμοραλισμού, της ταξικής αποδιοργάνωσης και της πολιτικής υπανάπτυξης, κάνω την «αποκοτιά» να μεταφέρω μερικές φράσεις – κλειδιά από το θεωρητικό οπλοστάσιο δύο επιφανών του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, το οποίο, μολονότι διατυπώθηκε εδώ και έναν αιώνα περίπου (χονδρικά), διατηρούν την φρεσκάδα τους.

Έγραφε, λοιπόν, ο Ιταλός ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας Αντόνιο Γκράμσι (1891-1937):

«Στο κόμμα μας, μια άλλη λυπηρή έκφανση του κινδύνου ήταν η αποστείρωση της ατομικής δραστηριότητας, η παθητικότητα της μάζας του κόμματος, η ανόητη βεβαιότητα ότι όπως και να υπήρχε, υπήρχε κάποιος που σκεφτόταν για όλα και μεριμνούσε», αλλού ενώ έγραφε: «Οι μάζες ανησυχώντας γι’ αυτή την κατάσταση απόλυτης κατωτερότητας στην οποία διατελούν έχουν παραιτηθεί πλήρως από κάθε κυριαρχία και κάθε εξουσία, ενώ η οργάνωση και το πρόσωπο του οργανωτή έχουν γίνει για εκείνες ένα και το αυτό, όπως για ένα εκστρατευτικό σώμα, η κοινή σωτηρία ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του contotiere, ο οποίος γίνεται η εγγύηση της επιτυχίας και της νίκης».

Έρχομαι στη Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871-1919), στην ηγερία του Πολωνο-Γερμανικού επαναστατικού κινήματος, που κυρίως έδρασε στη Γερμανία, και η οποία είπε: «Ο μοναδικός ρόλος των υποτιθέμενων «ηγετών» της σοσιαλοδημοκρατίας είναι να διαφωτίσουν τη μάζα για την ιστορική της αποστολή. Στη δημοκρατία, η αυθεντία και η επιρροή των «αρχηγών» αυξάνουν αναλογικά με το διαπαιδαγωγικό έργο που επιτελούν προς αυτή την κατεύθυνση».

glyxbourg roza

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Προχωρώντας θα θέσει δύσκολα καθήκοντα τόσο για τους «αρχηγούς» όσο και για τις μάζες, προσθέτοντας: «Με άλλα λόγια, το γόητρο και η επιρροή (των μαζών) αυξάνουν μόνο στο μέτρο που οι αρχηγοί καταλύουν ό,τι υπήρξε ως τώρα η λειτουργία των ηγετών, η τυφλότητα της μάζας, στο μέτρο που απεκδύονται οι ίδιοι της αρχηγικής τους ιδιότητας, στο μέτρο που καθιστούν ηγέτη τη μάζα, και τους εαυτούς τους εκτελεστικά όργανα της συνειδητής δράσης της μάζας» (Αναφέρεται από τον Π. Μπουρντιέ, στο έργο του: «Γλώσσα και Συμβολική Εξουσία», εκδ. «Καρδαμίτσα», Αθήνα 1999, σελ. 252-253).

Μερικές φράσεις διεισδυτικές, πολιτικές, κοινωνιολογικές που σηματοδοτούν – από τότε – νέου τύπου πολιτικά κόμματα, λειτουργικά και αποτελεσματικά, με την ενεργό συμμετοχή των λαϊκών μαζών, οι οποίες, στο βαθμό που θ’ αυξάνουν την επιρροή τους στο κόμμα και στην κοινωνία, θα καθιστούν περιττή την παντοδυναμία του «αρχηγού», του οποίου η αποστολή θ’ αποβλέπει και σ’ αυτή τη διάπλαση των μελών αγωνιστών.
Πρόκειται μ’ άλλα λόγια για μια πολιτική κοινωνία νέου τύπου, η οποία θα ήταν ουτοπικό να ελπίζουμε ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί επί της γης, γιατί: Ούτε οι μάζες το μπορούν και το θέλουν, ούτε οι «αρχηγοί» επιτρέπουν στον εαυτό τους αυτή την… αποκοτιά.

Δυστυχώς, έπρεπε να περάσουν εφτά δεκαετίες οδυνηρών αγώνων για να το καταλάβω. Νέος τύπου άνθρωπος και νέου τύπου ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ(Περισσότερα στο έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», εκδ. β’ «Πελασγός» - Γιαννάκενας, Αθήνα 2013).

Πόσα και πόσα χρόνια δεν προτρέπω τις άκριτες λαϊκές μάζες να δραπετεύσουν από την υπανάπτυκτη πολιτική τους συμπεριφορά που αναζητούν αρχηγούς – Μεσσίες για ν’ ακουμπήσουν απάνω τους τη ζωή τους.
Πόσα και πόσα χρόνια δεν προσπάθησα με τον εκδότη των πολιτικών θεμάτων, τον Κώστα τον Κύρκο να στήσουμε μια κίνηση ενεργών πολιτών, αληθινών πολιτών και όχι κοπριτών – οπαδών!

Αποτύχαμε οικτρώς (βλ. το κείμενό μου: «Γιατί απέτυχαν οι κινήσεις πολιτών», στο συλλογικό μου έργο: «Κριτικά Κείμενα», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 11-35).

Αν ήξερα – κι αν ξέραμε – τι εστί λαός θα έπαιρνα.. άλλο δρόμο! Όχι το δρόμο της θυσίας.

Ίσως αυτή η «λάθος» πορεία να οφείλεται ότι εκείνα τα χρόνια, της κατοχής και του εμφυλίου, ο πολιτικός αγώνας ήταν αγώνας και όχι πολιτικό παιχνίδι, όπως έγινε μετά την Ιουλιανή μεταπολίτευση του ’74. Τούτα τα χρόνια γίνεται λόγος για «πολιτικό παιχνίδι», στο οποίο πρωταγωνιστούν επαγγελματίες της πολιτικής – φρουρούμενοι από τους αστυνομικούς που ηγούνται κομμάτων επιχορηγούνται από τις πεινασμένες μάζες – για τους οποίους ισχύουν τούτα τα λόγια του μεγάλου Γερμανού Κοινωνιολόγου Μαξ Βέμπερ (1864-1920), πως έγραψε: «Μπορεί κανείς να ζήσει «για» την πολιτική και «από» την πολιτική» βλ. Μπουρντιέ, (οπ.π.σελ. 264).

Μέσα σ’ αυτό το «παιχνίδι» της ασύνορης ιδιοτέλειας εκτυλίσσεται ένας ανελέητος ανταγωνισμός των επαγγελματιών της πολιτικής για να κερδίσουν την πελατεία (ψηφοφόρους), πάνω στην οποία θα ασκήσουν την προσωπική τους εξουσία, συνάπτοντας με τους ανταγωνιστές «συμβόλαιο που τους ενώνει με όλους τους υπόλοιπους μετέχοντες του παιχνιδιού» (Μπουρντιέ, 260). Που οδηγεί αυτό το «παιχνίδι»;

gramsci italy

Μας το είπε ο Γκραμσί: «Οι οπουρτουνιστές όλων των στρατοπέδων, οι οποίοι υπερασπίζονται τα εδραιωμένα συμφέροντα που έχουν οι διάφορες κλίκες, συμφέροντα υλικά, βέβαια, αλλά ακόμα περισσότερο συμφέροντα συνδεόμενα με την πολιτική κυριαρχία πάνω στις μάζες, εμποδίζουν την προλεταρική ενότητα» (Αναφέρεται από τον Γάλλο κοινωνιολόγο, οπ.π. σελ. 264 και σημ. 17.

Ο γράφων προσθέτει ότι τότε δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ).

Ούτως εχόντων των πραγμάτων θα έλεγα ότι όσοι μπαίνουν σήμερα σ’ αυτό το «παιχνίδι» το κάνουν για την εξυπηρέτηση και μόνο του δικού τους συμφέροντος: Για να ζήσουν από την πολιτική, χρησιμοποιώντας τις αγελαίες μάζες, οι οποίες, όπως γράφουν σύγχρονοι πολιτικοί στοχαστές: «Διέπονται από ριζική ανικανότητα» ή «την ανάγκη για λατρευτικό σεβασμό» στον αρχηγό (Τα φαινόμενα αυτά τα βίωσε πολύ η Ελλάδα του «Καραμανλισμού», του«Παπανδρεϊσμού» και του «Μητσοτακισμού»).

Σ.τ.Σ. Τα φαινόμενα και τα γεγονότα καταγράφονται στα έργα μου, όπως π.χ. «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2002 και: «Αρχαία και σύγχρονη Δημοκρατία. Από την Αθηναϊκή Δημοκρατία στη σύγχρονη οικογενειοκρατία», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2007).

Ματαιότης, ματαιοτήτων και ουτοπίες, τις οποίες ανέδειξε ο εθνικός μας βάρδος Κωστής Παλαμάς, στον Η’ «Προφητικό Λόγο» (Οι Ακρίτες) στον περίφημο «Δωδεκάλογο», που κυκλοφόρησε στα 1899:
 Έγραφε ο γίγαντας του στοχασμού για τις άκριτες μάζες της εποχής του:

«Δίχως αυτιά και δίχως μάτια
Κολάκων όχλοι, αλλοιά σ’ εσάς!
Πλάνταξε στόμα που παινεύεις
Και πόδι που χοροπηδάς».

Σκέτοι Αυστραλοπίθηκοι 116 χρόνια και όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτα προς το καλύτερο αλλά η ελληνική κοινωνία κατρακύλησε προς το χειρότερο!

Ακολουθήστε μας!

facebook twitter google+ youtube instagram

Σήκω Έλληνα ραδιοφ. εκπομπές

σηκω έλληνα ραδιοφωνικές εκπομπές