• 1

piran thn poli

Πήραν την Πόλη, πήραν την! Πήραν τη Σαλονίκη!
Πήραν και την Αγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
Που είχε τριακόσια σήμαντρα, κ’ εξήντα δυο καμπάνες,
Κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.
Σιμά να βγουν τα άγια, κι ο βασιλιάς του κόσμου,
Φωνή τους ήρθε εξ’ ουρανού, αγγέλων απ’ το στόμα,
«Αφητ΄ αυτήν την ψαλμουδιά, να χαμηλώσουν τ’ άγια,
και στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να έρθουν να τα πιάσουν,
να πάρουν το χρυσό σταυρό, και τ’ άγιο ευαγγέλιο,
και την αγία τράπεζα, να μην την αμολύνουν».
Σαν τ’ άκουσεν η Δέσποινα, δακρύζουν οι εικόνες.
«Σώπα, κυρά Δέσποινα, μην κλαίης, μη δακρύζης,
πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά σου είναι».

Λέει το δημοτικό τραγούδι και ο Έλληνας πατριώτης σήμερα, κλαίει θυμούμενος τις άγριες τουρκικές σφαγές στην Πόλη των Πόλεων- την Βασιλεύουσα, αλλά και τις σφαγές που έκανε αργότερα στον λαό μας, ο τόσο «ευγενικός» γείτονας μας.

Εκείνον, που κάποιοι από τον πολιτικό μας κόσμο τον ονομάζουν φίλο, συνδιαλέγονται μαζί του και προσπαθούν να μας πείσουν ότι τον έχουμε παρεξηγήσει και μεθοδεύουν την λήθη των πραγματικών ιστορικών γεγονότων. Θέλουν να θεωρήσουμε «φίλο», αυτόν που με κάθε αφορμή εξαπολύει απειλές και «προσφέρει» απλόχερα σφαγές στο γένος των Ελλήνων. Τα φερέφωνα αυτά των εχθρών του Ελληνισμού, δεν διστάζουν να υποτιμούν ακόμη και τα σημερινά εγκλήματα των Τούρκων εις βάρος του Ελληνισμού (Κύπρος 1974) καθώς και να μας ωραιοποιούν τις επεκτατικές τους προθέσεις για την Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και την προσπάθεια τους για την αρπαγή των πετρελαίων του Αιγαίου.
Η άλωση της Πόλης

Ο Ελληνισμός θα θυμάται πάντα την άλωση της Κωνσταντινούπολης, την 29η Μαΐου του 1453 από Τούρκους – Οθωμανούς και τις σφαγές που ακολούθησαν. όχι μόνο για τις τρεις ημέρες μετά την πτώση της, αλλά και για πολλούς αιώνες μετά.

Η άλωση της Πόλης στις 29η Μαΐου του 1453, μπορεί να είναι η συμβολική ημερομηνία της πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν απλά το επίσημο αγγελτήριο ενός θανάτου που είχε επέλθει πριν από πολύ καιρό. Μπορεί να υπήρξε ένα κύκνειο άσμα επί των ημερών των Παλαιολόγων και μια προσπάθεια ανασύστασης της ισχύος και του πολιτισμού της Μεγάλης και ανεπανάληπτης Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου, αλλά το τέλος είχε προδιαγραφεί από πολύ καιρό νωρίτερα.

Η μεγάλη και λαμπρή Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τον Ορθόδοξο Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό της, είχε πληγωθεί θανάσιμα αρκετούς αιώνες πριν και δεν κατόρθωσε να κλείσει τις πληγές της και να αναρρώσει.

Η εσωτερική διαφθορά στους κυβερνητικούς μηχανισμούς της, που πέρασε στους κοινωνικούς θεσμούς της, οι ματαιόδοξες φιλοδοξίες ανάξιων Αυτοκρατόρων με τις εσωτερικές διενέξεις τους, ροκάνισαν εσωτερικά την παντοδύναμη ισχύ της. Μια ισχύ που την χρειαζόταν όσο τίποτα άλλο προκειμένου να αντιμετωπίσει τις επιδρομές νέων φυλών και εθνών, που πιεστικά ήθελαν να μοιρασθούν τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και να αρπάξουν κομμάτια από τον πλούτο που είχε καθώς και δημιουργήματα του πολιτισμού που είχε δημιουργήσει.

Η άλωση δεν έγινε ξαφνικά μετά από μια επιτυχημένη στρατιωτικά επιχείρηση. Ήταν αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας υπονόμευσης και αποδυνάμωσης.

Η υπονόμευση από την Δύση

Η ανικανότητα φιλόδοξων ηγετών που έκαναν τα πάντα προκειμένου να βρίσκονται στην εξουσία έφερε την Ευρώπη της Δύσης για μια φορά ακόμη ως ρυθμιστές (το ίδιο είχε γίνει και με την αρχαία Ρώμη) και ζήτησαν βοήθεια. Η «βοήθεια» ήρθε μόνο που ήταν τόσο ισχυρή (Σταυροφορίες) που υποδούλωσε τον Ελληνισμό με την πρώτη άλωση της Πόλης στις 12 Απριλίου του 1204, με την Δ΄ Σταυροφορία.

piran thn poli
Οι Έλληνες αποκτήσαμε συνιστώσες από κατακτητές. Τους Φράγκους, τους Βενετούς της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, τους Γενουάτες, τους Καταλανούς, αλλά και τους Γότθους και τους Άγγλους με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στην Κύπρο.

Μπορεί μερικά χρόνια αργότερα τυπικά η Κωνσταντινούπολη το 1261 να απελευθερώθηκε από τον Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο, αλλά μεγάλο μέρος της έμεινε κάτω από την κυριαρχία των Λατίνων είτε ουσιαστικά είτε με χαριστικές διατάξεις και ειδικά οικονομικά προνόμια. Οι Λατίνοι της Δυτικής Ευρώπης κατείχαν ουσιαστικά τις περισσότερες οικονομικές πηγές που συντηρούσαν και δυνάμωναν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μπορεί βέβαια οκτακόσια χρόνια αργότερα, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να εξέφρασε τη λύπη του για τις ωμότητες των Σταυροφόρων, οι οποίοι «εστράφησαν εναντίον των εν Χριστώ αδελφών μας», αλλά το κακό είχε γίνει.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποδυναμωμένη αφού είχε παραδώσει τις οικονομικές της πηγές (λιμάνια, εμπόριο) με ειδικά προνόμια στους Ευρωπαίους και η ίδια ήταν διαμοιρασμένη σε φατρίες με διαφορετικές απόψεις (ενωτικούς υπέρ του Πάπα της Ρώμης και ανθενωτικούς), χωρίς βοήθεια από την πολλά υποσχόμενη Δυτική Ευρώπη, ήταν θέμα χρόνου πότε θα έπεφτε στα άγρια χέρια των Τούρκων.

Μήπως όμως δεν είναι κάπως έτσι και η σημερινή Ελλάδα;

Η περίφημη Δυτική Ευρώπη ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά να βοηθήσει τους Έλληνες. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για το δίκαιο. Ενδιαφέρον έδειχνε πάντα μόνο όταν ήταν να κερδίσει κάτι. Δεν την ενδιέφερε ποτέ η ηθική αλλά μόνο η γεωπολιτική ισχύς και τα οικονομικά κέρδη που θα αποκόμιζε.

Θρύλοι και ελπίδες

Η Πόλης, η Βασιλεύουσα του Βυζαντίου μπορεί να αλώθηκε από τους βάρβαρους Τούρκους τον Μάιο του 1453 και οι δρόμοι της να γέμισαν αίματα. πτώματα και κραυγές απόγνωσης. Μπορεί μαζί με άλωση της να καταλύετω και η Αυτοκρατορία του Βυζαντίου ως κράτος, αλλά η ψυχή του Ελληνισμού δεν καταλύετω.

piran thn poli
Επέζησε χάρη τελευταίο στον Αυτοκράτορας, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που επέλεξε να πεθάνει μαχόμενος και να μην δεχθεί την πρόταση του Σουλτάνου και φύγει με την περιουσία του για σωθεί. Κάτι που κάποιοι άλλοι Βυζαντινοί είχαν κάνει από καιρό όπως και κάποιοι σύγχρονοι Έλληνες που όταν βλέπουν τα δύσκολα βρίσκουν αφορμή για φύγουν με «ελαφρά πηδηματάκια». Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος επέλεξε να αγωνισθεί μέχρι την τελευταία στιγμή σαν καινούριος Λεωνίδας και να έγινε θρύλος.

Έγινε ο θρύλος που για αιώνες έδινε ελπίδες στις ψυχές των δοκιμαζομένων Ελλήνων από την Τουρκική σκλαβιά.

Μια ελπίδα που θα γίνει δημοτικό τραγούδι για να δίνει δύναμη στους εναπομείναντες ψυχομένους να αγωνιστούν για την απελευθέρωση της πατρίδος λέγοντας:

«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαίης και μη δακρύζης,
πάλε με χρόνους με καιρούς, πάλε δικά σου είναι».

Ελπίδες και όνειρα που σήμερα κάποιοι θέλουν να μας κλέψουν και να μας επιβάλουν απογοήτευση και απόγνωση. Που προσπαθούν με κάθε μέσο να μας λυγίσουν και να χάσουμε την Ελληνική ψυχή μας. Θα τους αφήσουμε;

Ακολουθήστε μας!

facebook twitter google+ youtube instagram

Σήκω Έλληνα ραδιοφ. εκπομπές

σηκω έλληνα ραδιοφωνικές εκπομπές